احوال شخصیه، مجموعهای از صفات و وضعیت موجود در شخص است که او را از سایرین متمایز و موقعیت حقوقی او را در جامعه مشخص میکند. در کشورهای اسلامی بین میانی احوال شخصیه و دین رابطه نزدیکی وجود دارد؛ بهگونهای که تا اواخر قرن نوزدهم، صرفاً حقوق اسلام بر کشورهای اسلامی حاکم بوده است؛ اما از آن زمان بهتدریج تحولاتی در قوانین کشورهای اسلامی رخ داد. این تحولات دارای خط سیر ویژهای است که تاکنون نیز ادامه داشته است. مسئله تحقیق حاضر این است که سیر تحول نظام واره های احوال شخصیه کشورهای اسلامی بر پایه کدام مبانی و مستندات شکلگرفته است؟ به نظر می رسد احوال شخصیه بر پایه مبانی معرفتی و مستندات خاصی استوار است بر همین اساس در کشورهای مختلف نظام واره های متفاوتی در زمینه احوال شخصیه وجود دارد. بررسی سیر تحول و تکامل اندیشههای فقهی و حقوقی در مسئله احوال شخصیه در کنار رصد مستندات و مبانی دانشیان فقه و حقوق در این مسئله بهنوعی کمک شایانی بهتقریب رویکردها مینماید که درنتیجه در بازخوردی که در تقنین حاصل میشود، بتوان مقررات را به هم نزدیک کرد. این پژوهش، بررسی مبانی و مستندات نظام واره های احوال شخصیه کشورهای اسلامی، در ضمن روش توصیفی-تحلیلی، نشان میدهد این نظام واره ها بر پایه مبانی معرفتی و روشی و مستندات خاصی شکلگرفته و احوال شخصیه کشورهای اسلامی مشترکات قابلتوجهی دارند.
)