استادیار علوم قرآن و حدیث، دانشکده حرت نرجس(س)، دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان
چکیده
یکی از اقسام ولایت برای معصومین علیهم السلام که شامل انبیاء و حضرت زهراء و دوازده امام سلام الله علیهم اجمعین میشود، ولایت تکوینی است که زمام عالم در دست آنها است و آن بزرگواران سلطنت عامه و سیطره تامه بر عالم هستی دارند و می توانند به هر صورت که بخواهند در عالم تصرف نمایند. نه تنها اصل تصرفات تکوینی امامان (علیهم السلام) مورد پذیرش فقهای اسلامی بوده بلکه به صورت گسترده و با تنوع موضوعات، به نقل روایات این مسئله و نحوه دخالت و تاثیر آن در زندگی انسانها پرداخته شده؛ به طوری که یکی از جلوه های تاثیر گذاری این ولایت نقش آن در نظام تربیتی اسلام است. هدف از این پژوهش تشریح بیان آثار این نوع ولایت در تعلیم و تربیت اسلامی در دو بعد فردی و اجتماعی میباشد. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی است و از روش کتابخانه ای نیز برای جمع آوری اطلاعات استفاده شده است. بر اساس نتایج تحقیق به نظر می رسد ولایت تکوینی و توجه به آن در زندگی روزمره، در بعد فردی باعث تهذیب نفس، قبولی و انجام عمل صالح، شفاعت ائمه (ع)، دستیابی به ایمان، و امنیت فردی و معنابخشی به زندگی میگردد. در جامعه و در بعد اجتماعی نیز در شکلگیری جامعة آرمانی، عدالت اجتماعی و مساوات بین همه افراد جامعه، عدم اسراف در میان حاکمان جامعه و در مجموع هدایت گری جامعه نقش بسزایی دارد.
محمدی, فاطمه . (1402). سنخ شناسی نقش ولایت تکوینی معصومین علیهمالسلام در تعلیم و تربیت اسلامی: بررسی آثار فردی و اجتماعی. پژوهشنامه علوم انسانی اسلامی, 10(20), 101-121.
MLA
محمدی, فاطمه . "سنخ شناسی نقش ولایت تکوینی معصومین علیهمالسلام در تعلیم و تربیت اسلامی: بررسی آثار فردی و اجتماعی", پژوهشنامه علوم انسانی اسلامی, 10, 20, 1402, 101-121.
HARVARD
محمدی, فاطمه. (1402). 'سنخ شناسی نقش ولایت تکوینی معصومین علیهمالسلام در تعلیم و تربیت اسلامی: بررسی آثار فردی و اجتماعی', پژوهشنامه علوم انسانی اسلامی, 10(20), pp. 101-121.
CHICAGO
فاطمه محمدی, "سنخ شناسی نقش ولایت تکوینی معصومین علیهمالسلام در تعلیم و تربیت اسلامی: بررسی آثار فردی و اجتماعی," پژوهشنامه علوم انسانی اسلامی, 10 20 (1402): 101-121,
VANCOUVER
محمدی, فاطمه. سنخ شناسی نقش ولایت تکوینی معصومین علیهمالسلام در تعلیم و تربیت اسلامی: بررسی آثار فردی و اجتماعی. پژوهشنامه علوم انسانی اسلامی, 1402; 10(20): 101-121.