انسان موجودی است دارای هواهای نفسانی و خصوصیت طغیانگری که به موجب آن، و برای رسیدن به کمال که هدف از خلقت انسان به حساب میآید، نیاز به هدایت و راهبری دارد؛ زیرا خلقت انسان بهگونهای شکل گرفته است که همهی افراد بشر مسیر هدایت را نمیپیمایند، و توانایی ارتباط مستقیم با خداوند متعال را ندارند. بر این اساس، خداوند از طریق پیامبران و انبیاء مردم را هدایت میکند. قرآن کریم اصول کلی را برای هدایت بشر و نیروسازی در سیرهی انبیاء ترسیم کرده است که تحقیق جامع و یکپارچهای پیرامون آن صورت نگرفته است. بر این اساس، مسئلهی پژوهش عبارت است از «اصول کلی هدایت و نیروسازی در سیرهی انبیاء از منظر قرآنکریم». در این تحقیق تلاش شده با روش تحلیلی-توصیفی و با بهرهبری از شیوه کتابخانهای، جستجو در منابع تفسیری- روایی و استفاده از بایستههای سیرهپژوهی، اصول کلی را که انبیاء برای هدایت افراد بشر و نیروسازی به کار بردهاند، استخراج و روشن نماید. به نظر میرسد انبیای الهی در سیرهی عملی خویش اصولی مانند؛ اصل خدامحوی، اصل تعبد، اصل تذکر و الگودهی، موعظه و نصیحت، را برای هدایت و نیروسازی افراد به کار گرفتهاند.
)